Παρελθόν στο παρόν! Είναι κάτι μέρες, κάτι φορές που με κυνηγάει! Δεν είναι οι μνήμες, δεν είναι η ανάμνηση... αλλά η αίσθηση. Δεν παλεύεται πολλές φορές! Δίνω μάχη για να ξεφύγω! Είναι σαν παγίδα! Νιώθω γατζωμένη και δεν μπορώ να ξεφύγω!
Έχουν περάσει αμέτρητα χρόνια κι έρχεται μια μοναδική στιγμή, που κάτι στο περιβάλλον αλλάζει τα πάντα!
Νιώθω πως το κεφάλι μου βουίζει! Νιώθω την ψυχή μου κουρασμένη... Να περάσουν οι ώρες, να καταλαγιάσει το μέσα μου. Δεν αντέχεται...
Είναι κι αυτή η μοναξιά εδώ πέρα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου